بازدید: 0 نویسنده: ویرایشگر سایت زمان انتشار: 2026-11-16 منبع: سایت
تفسیر صنعت HKeyBio
ترجمه نشانگرهای زیستی اثربخشی SLE از موش به انسان
پزشکی ترجمه سری 02
در ابتدا به زبان چینی در 4 ژوئن 2026 منتشر شد. این تفسیر اطلاعاتی را که از 4 ژوئن 2026 در دسترس است منعکس می کند.
برداشت HKeyBio. لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE) یک بیماری خودایمنی هتروژن و چند سیستمی است که با از دست دادن تحمل ایمنی، تولید اتوآنتی بادی و فعال شدن مسیر اینترفرون نوع I (IFN-I) مشخص می شود. چگونه توسعه دهندگان می توانند اثر دارویی مشاهده شده در موش ها را به آنچه در بیماران مهم است مرتبط کنند؟ مجموعهای از مدلهای بیماری و یک استراتژی نشانگر زیستی که تعامل هدف، مدولاسیون مسیر و نتایج در سطح اندام را به هم مرتبط میکند، میتواند این شواهد را آموزندهتر کند.
01 جایی که مدل های جوندگان در ارزیابی کارایی SLE کوتاهی می کنند
02 بیومارکرهای کلیدی برای ارزیابی اثربخشی SLE
03 چگونه مدلهای نخستیهای غیرانسانی میتوانند سؤالات ترجمهای منتخب را برطرف کنند
04 چگونه یک زنجیره شواهد قابل اعتماد بسازیم
شیوع SLE به طور گسترده ای در بین جمعیت ها و طرح های مطالعه متفاوت است [1]. یک مطالعه مدل سازی جهانی تخمین زده است که 3.41 میلیون نفر با SLE یا 43.7 در هر 100000 زندگی می کنند [2]. برآورد مکرر پنج میلیونی به افرادی اشاره دارد که با نوعی از لوپوس در سراسر جهان زندگی می کنند [3]. در یک مطالعه سراسری در چین شهری، شیوع SLE استاندارد شده از نظر سن و جنس 47.61 در 100000 در سال 2017 بود (95% فاصله اطمینان (CI): 41.77-53.83 [4].
Belimumab (2011) و anifrolumab (2021) نقاط عطف مهم ایالات متحده بودند. تا زمانی که این مقاله برای اولین بار ظاهر شد، FDA همچنین obinutuzumab را برای بزرگسالان مبتلا به نفریت لوپوس فعال که درمان استاندارد دریافت می کنند، تایید کرده بود [5-7]. تبدیل فعالیت پیش بالینی به مزایای بالینی همچنان چالش برانگیز است. ریتوکسیماب در EXPLORER، یک مطالعه فاز II/III در SLE با فعال متوسط تا شدید، یا در LUNAR، یک مطالعه فاز III در نفریت لوپوس پرولیفراتیو [8،9]، نقاط پایانی اولیه را برآورده نکرد. این کارآزماییها نشان میدهند که چرا شواهد کاهش سلولهای B باید در کنار پاسخ اندام و نتایج بالینی تفسیر شوند.
موشها و مدلهای خودبهخودی MRL/lpr که توسط آگونیستهای گیرنده پریستین یا Toll مانند 7 (TLR7) القا میشوند، ابزارهای مهمی برای ارزیابی اولیه اثربخشی و تحقیقات مکانیکی هستند [10]. یوکوگاوا و همکارانش نشان دادند که آگونیست های موضعی TLR7 می توانند با آنتی بادی های ضد DNA دو رشته ای (anti-dsDNA) و درگیری اندام های متعدد، خودایمنی سیستمیک را در موش های نوع وحشی القا کنند [11]. این یک مدل مفید برای مطالعه چگونگی کمک سیگنال TLR7 به بیماری شبه لوپوس ایجاد کرد.
زمانی که کاندیدای بالینی یک آنتی بادی بسیار اختصاصی یا یک الیگونوکلئوتید جهت دار توالی باشد، تفاوت گونه ها اهمیت دارد. خون موش به طور کلی لنفوسیت غالب است، در حالی که خون انسان به طور کلی نوتروفیل است [12]. این تفاوت می تواند بر پاسخ های سیتوکین و اثر ظاهری دارو بر روی یک زیر مجموعه سلولی خاص تأثیر بگذارد. قبل از انتخاب گونه، بیان هدف و فعالیت عملکردی، از جمله اتصال به آنتی بادی ها و سازگاری توالی برای الیگونوکلئوتیدها را تأیید کنید. برای ریتوکسیماب، موشهای نوع وحشی معمولی نمیتوانند مستقیماً تخلیه را از طریق CD20 انسانی بازتولید کنند. یک جایگزین همسان دارویی یا یک مدل انسان-CD20 می تواند به یک سوال تعریف شده پاسخ دهد. شواهد موجود، واکنش متقاطع موش را به عنوان علت هر یک از نتایج بالینی ثابت نمی کند.
فارماکوکینتیک آنتی بادی (PK) نیز می تواند در بین گونه ها متفاوت باشد. زنجيره آلفاي گيرنده Fc نوزادي (FcRn) انسان و سينومولگوس ماكاك (Macaca fascicularis) تقريباً 96 درصد از هويت توالي را به اشتراك دارند. بازیافت IgG با واسطه FcRn بر پاکسازی، قرار گرفتن در معرض و نیمه عمر تأثیر می گذارد، در حالی که خواص اتصال، کلیرانس با واسطه هدف و آنتی بادی های ضد دارو نیز می توانند این اندازه گیری ها را شکل دهند [13]. برای مولکول های کوچک، بیان سیتوکروم P450، توزیع بافت و فعالیت کاتالیزوری می تواند در گونه ها متفاوت باشد [14]. در بررسی گذشته نگر اولسون، مطابقت با سمیت های شناخته شده انسانی 63 درصد برای غیر جوندگان و 43 درصد برای جوندگان بود که وقتی دو گروه با هم در نظر گرفته شدند به 71 درصد افزایش یافت [15]. این نرخ ها مجموعه داده مطالعه و گروه بندی گونه های مورد استفاده را توصیف می کنند.
برای یک نامزد خاص انسان، یک نتیجه اثربخشی جوندگان ممکن است به ما بگوید که چگونه یک مکانیسم بر بیماری تأثیر میگذارد و در عین حال سؤالاتی در مورد فارماکودینامیک مولکول بالینی (PD) و پاسخ نشانگرهای زیستی ایجاد میکند. این سوالات باید انتخاب مدل بعدی را راهنمایی کنند.
شکل 1. سیگنالینگ TLR7 و التهاب شبه لوپوس. TLR7 در pDC ها و سلول های B از اندوزوم ها سیگنال می دهد. UVB یک ورودی استرس بافتی است [11،16،17].
شکل 2. مقایسه بین گونه ای ترکیب سلول های ایمنی، هویت توالی FcRn و سمیت. مقادیر خاص گونه در پانل C گویا هستند. گزارش های مقایسه اولسون منتشر شده، تطابق مثبت واقعی را ادغام کردند [15].
بیومارکرها می توانند فعالیت بیماری را ردیابی کنند و مشاهدات پیش بالینی را به مطالعات بالینی متصل کنند. معیارهای لیگ اروپایی علیه روماتیسم 2019 و کالج آمریکایی روماتولوژی (EULAR/ACR) از ANA به عنوان یک معیار ورود استفاده می کند و شامل anti-dsDNA، anti-Sm و مکمل کم در حوزه های طبقه بندی وزنی است [18]. ارزش آنها در طبقه بندی از نقش آنها در ارزیابی پاسخ درمانی متمایز است.
Anti-dsDNA و ANA جنبه های مختلف سرولوژی لوپوس را به تصویر می کشند. گزارشهای منتشر شده، مثبت بودن anti-dsDNA را 70 تا 98 درصد در جمعیتهای منتخب و برآوردهای حساسیت و ویژگی را به ترتیب 57.3 و 97.4 درصد از سایر مجموعههای داده ذکر کردهاند [19]. این ارقام به سنجش، آستانه و گروه بستگی دارد. متاآنالیز ANA که توسط معیارهای 2019 ذکر شده است، حساسیت 97.8٪ را در تیتر حداقل 1:80 پیدا کرد [18]. در مدلهای موش القا شده با DNA مشتق از لنفوسیت فعال (ALD-DNA)، کاهش تیترهای anti-dsDNA یا ANA ممکن است از اثر دارویی بر فعالسازی سلولهای B یا تولید اتوآنتیبادی حمایت کند [20]. تیترها را با بازخوانیهای سطح سلول یا بافت جفت کنید تا مکانیسمها را متمایز کنید.
گردش خون پایین C3 و C4 می تواند مصرف را در طول فعال سازی کمپلکس ایمنی مسیر کلاسیک کمپلمان منعکس کند. یک مطالعه طولی نشان داد که هیپوکمپلمانمی در 67 درصد از گروه SLE در طول پیگیری انجام شده است [21]. کمپلمان کم می تواند با فعالیت بالاتر بیماری همراه باشد و بهبودی ممکن است در صورت سازگاری با یافته های کلیوی یا سایر یافته های بالینی، از پاسخ درمانی پشتیبانی کند. مسیرهای مکمل را در زمینه تفسیر کنید، به ویژه در هنگام استفاده از شاخص فعالیت بیماری که قبلاً مکمل را در خود جای داده است.
افزایش سیگنال IFN-I یکی از ویژگی های اصلی SLE است. تقریباً 60 تا 80 درصد از بزرگسالان مبتلا به SLE فعال بیان ژنهای القای IFN نوع I را افزایش میدهند [6،16،17]. Anifrolumab زیرواحد 1 گیرنده اینترفرون نوع I (IFNAR1) را هدف قرار می دهد. در یک تجزیه و تحلیل تلفیقی از گروههای آنیفرولوماب 300 میلیگرم و دارونما در TULIP-1 و TULIP-2، 82.6 درصد از 726 شرکتکننده دارای امضای ژن IFN در ابتدا بودند [22]. امضا از طبقه بندی آزمایشی و ارزیابی مدولاسیون مسیر پشتیبانی می کند. TULIP-2 اثربخشی بالینی را در هفته 52 پاسخ ارزیابی لوپوس مرکب مبتنی بر BILAG (BICLA) ارزیابی کرد [23].
در مدلهای مبتنی بر TLR7 و مطالعات بیمار، IFN-α، ژنهای تحریکشده با اینترفرون (ISGs)، CXCL10 (IP-10) و CCL2 (MCP-1) میتوانند به شناسایی فعالیت مسیر کمک کنند [11،24]. تجزیه و تحلیل پروتئومی نمونه های TULIP کاهش CXCL10 و CCL2 را با آنیفرولوماب نشان داد [24]. یافته ها از ارزش آنها به عنوان نشانگرهای PD اکتشافی پشتیبانی می کند. قبل از مقایسه نتایج طولی در بین مدلها و گروههای بیمار، نوع نمونه، زمانبندی و سنجش را استاندارد کنید. این به ویژه برای داروهایی که در pDC ها یا سیگنال دهی TLR7/8/9 هستند مفید است.
درگیری کلیه یکی از علل اصلی عوارض SLE است. برآوردها بر اساس گروه و نحوه تعریف درگیری کلیه متفاوت است. گروه تحقیقاتی و درمان SLE چینی اولیه (CSTAR) شامل 849 بیمار مبتلا به نفریت لوپوس در بین 2104 شرکت کننده (40.4٪) بود [25]. تظاهرات پوستی و مخاطی نیز رایج هستند و در صورت مربوط به کاندید ارزیابی جداگانه ای را ایجاب می کنند [16،25].
برای کلیه، پروتئین ادرار 24 ساعته یا نسبت پروتئین ادرار به کراتینین، کراتینین سرم و بافت شناسی کلیه، بازخوانی های بالینی ثابتی را ارائه می دهند. مطالعات حیوانی همچنین میتواند رسوب گلومرولی IgG، IgA، IgM و C3 را اندازهگیری کند و فعالیت بافتشناسی و مزمن بودن را با استفاده از امتیازدهی مناسب با مدل ارزیابی کند. یک متاآنالیز تاریخی نشان داد که خطر نارسایی کلیه 15 ساله بسته به کلاس بیماری، منطقه و دوره درمان متفاوت است و در مطالعات دهه 2000 برای نفریت کلاس IV به 44 درصد می رسد [26]. این بار ارزش آزمایش را نشان می دهد که آیا مدولاسیون مسیر با محافظت از اندام همراه است یا خیر.
مطالعات پستانداران غیرانسانی (NHP) در cynomolgus macaques میتواند به پیوند قرار گرفتن در معرض، درگیری هدف عملکردی و PD در سطح بافت کمک کند زمانی که یک نامزد در آن گونه فعال است. کو و همکارانش یک اطلس تک سلولی از قابلیت دسترسی کروماتین و بیان ژن در بافت های ماکاک ساختند [27]. مقایسه بین گونه ها می تواند ویژگی های حفاظت شده و همچنین تفاوت ها را شناسایی کند. محفظه سلولی و پاسخ عملکردی مربوطه هنوز باید برای هر برنامه تأیید شود.
HKeyBio در سال 2017 تأسیس شد. در زمان مقاله اصلی، این شرکت گزارش داد که برنامههای خودایمنی و آلرژی بیش از 95 درصد از تجارت آن را تشکیل میدهند و بیش از 1000 پروژه را تکمیل کرده، بیش از 500 برنامه کاربردی جدید تحقیقاتی (IND) را پشتیبانی کرده و به بیش از 1000 مشتری خدمات ارائه کرده است. عملیات تحقیقاتی آن از بررسی کمیته مراقبت و استفاده از حیوانات سازمانی (IACUC) استفاده می کند و شامل گواهینامه ISO 9001 و اعتبار AAALAC است. به گفته HKeyBio، HKEY-NHP-MATRIX 2.0 بیش از 30 نشانه بیماری خودایمنی و آلرژیک را پوشش می دهد و HKEY-AIDMD 3.0 حاوی بیش از 10000 پرونده تجربی در داخل بدن است.
مدل SLE سینومولگوس ناشی از آگونیست TLR7. HKeyBio از ایمیکیمود موضعی سه بار در هفته در طول 10 هفته استفاده می کند. در توصیف مدل آن، تیترهای anti-dsDNA در طول زمان افزایش یافت، IFN-α در گردش افزایش یافت، و بیان ISG در سلولهای تک هستهای خون محیطی (PBMCs) افزایش یافت. نمرات بافت شناسی و رنگ آمیزی هماتوکسیلین و ائوزین کلیه (H&E) نشان دهنده التهاب و تغییرات گلومرولی مطابق با رسوب احتمالی کمپلکس ایمنی است. ایمونوهیستوشیمی اختصاصی می تواند رسوب را تایید کند. این بازخوانی ها امکان ارزیابی موازی فعالیت مسیر سیستمیک IFN و آسیب شناسی کلیه را فراهم می کند.
آگونیست TLR7 به همراه UVB cynomolgus مدل CLE. مدل شش هفته ای آگونیسم TLR7 را با قرار گرفتن در معرض UVB موضعی برای ارزیابی لوپوس اریتماتوز جلدی (CLE) و فعالیت ایمنی سیستمیک در همان مطالعه ترکیب می کند. بازخوانی ها شامل نمرات پوست بالینی، بیان IFN-α پوست، بافت شناسی پوست، تیترهای طولی anti-dsDNA، توالی RNA پوست و خوشه بندی سلول های ایمنی است.
تاکاهاما و همکارانش آگونیست خوراکی TLR7 SA-5 را در ماکاک های cynomolgus بررسی کردند و مواجهه و پاسخ های PD مربوط به IFN را اندازه گیری کردند [28]. این شواهدی از درگیری قابل اندازه گیری مسیر ماکاک ارائه می دهد. براون و همکارانش نشان دادند که یک نوع TLR7 افزایش عملکرد میتواند باعث لوپوس انسانی شود، که از منطق مدلهای مبتنی بر TLR7 و درمانهای هدایتشده در این مسیر حمایت میکند [29]. این مطالعات به بیولوژی مسیر و منطق مدل می پردازد. پیشبینی اثربخشی بالینی به شواهدی خاص برای دارو و اندیکاسیون نیاز دارد.
مطالعات Cynomolgus میتوانند PK، نشانگرهای PD سریال و دادههای دوز-پاسخ را در یک طرح بیاورند. استحکام پل به برهمکنشهای FcRn مولکول، موقعیت با واسطه هدف و ارتباط مکمل یا زیستشناسی سلولی آن بستگی دارد. هنگامی که سمیت سلولی وابسته به مکمل (CDC) یا سمیت سلولی وابسته به آنتی بادی (ADCC) برای مکانیسم مهم است، این عملکردها را مستقیماً تأیید کنید.
شکل 3. ماتریس مدل HKeyBio SLE و CLE. نمرات مقایسه ای در پانل های پایین گویا هستند و هیچ روش امتیازدهی مشخصی ندارند.
توالی پیشنهادی HKeyBio با غربالگری جوندگان شروع میشود، زمانی که بتواند به یک سوال ترجمهای تعریفشده پاسخ دهد، به مطالعه NHP میرود و سپس ارتباط آن یافتهها را در بیماران آزمایش میکند. هر مرحله باید یک مدل را به یک نشانگر زیستی و یک تصمیم توسعه متصل کند.
شکل 4. استراتژی نشانگر زیستی مرحلهای و پشتیبانی از پلتفرمهای HKeyBio.
جدول 1. مدل های توصیه شده و اندازه گیری های اصلی بر اساس مرحله توسعه.
مجموعه موشها مدلهای خودبهخودی، القا شده با مواد شیمیایی، انسانی و سلولهای ناشی از آنتیژن یا آپوپتوز را پوشش میدهد تا از غربالگری اولیه در اهداف مختلف پشتیبانی کند. انتخاب مدل و پنجره ارزیابی باید از مکانیسم و فنوتیپ بافتی پیروی کند که برنامه باید آزمایش کند.
برای مطالعات NHP، HKEY-AIRx 1.0 PK/PD خاص نامزد را با داده های انسانی و مفروضات مکانیکی ادغام می کند. ورودیهای مرتبط ممکن است شامل وضعیت IgG با واسطه FcRn، فعالسازی مکمل و پاسخهای مسیر IFN-I باشد. مدلهای بهدستآمده میتوانند از یک دوز اولیه پیشنهادی برای اولین بار در انسان و یک محدوده قرار گرفتن در معرض یا دوز برای بررسی، در کنار ایمنی و سایر ورودیها پشتیبانی کنند. HKEY-NHP-onChip 1.1 ارگانوئیدهای مشتق شده از NHP را با سیستم های ارگان روی تراشه ترکیب می کند تا اثرات نامزد در بافت های هدف را در شرایط آزمایشگاهی مطالعه کند.
HKeyBio همچنین همکاری با بیمارستان Ruijin، وابسته به دانشکده پزشکی دانشگاه شانگهای Jiao Tong، و بیمارستان مردمی استان شانشی برای پیشبرد تحقیقات ترجمه را گزارش می دهد. یک مقاله مجزای 2024 Frontiers in Immunology در مورد محاصره IL-17A/IL-36، تأییدیه HKeyBio و Weiyuan IACUC را برای کارهای حیوانی گزارش کرد و تأییدیههای جداگانهای را برای cynomolgus PK و سمشناسی فهرست کرد. الحاق آن، PRJNA1181153، اسنادی را مطالعه می کند [30]. شواهد عمومی برای مدلهای HKeyBio SLE و CLE به دادههای خاص بیماری نیاز دارد.
Anifrolumab نشان می دهد که چگونه PD و اثربخشی بالینی را می توان در یک برنامه ارزیابی کرد. بیان ژن مبتنی بر IFN به تعیین کمیت سرکوب مسیر کمک کرد و TULIP-2 به نقطه پایانی بالینی اولیه خود بر اساس BICLA رسید [6،22-24]. تایید ایالات متحده به دنبال شواهد بالینی بود. این برنامه نشان میدهد که چگونه یک نشانگر زیستی میتواند روشن کند که آیا دارو مسیر مورد نظر را درگیر کرده است، در حالی که نتایج بالینی منفعت بیمار را نشان میدهد.
برنامههای توسعه SLE میتوانند از مدلهای موش برای بررسی مکانیسمهای بیماری، مطالعات NHP مرتبط با فارماکولوژیک برای مشخص کردن مواجهه و PD عملکردی و آزمایشهای بالینی برای تعیین سود بیمار استفاده کنند. طرح ترجمه باید مشخص کند که کدام نشانگر زیستی را می توان در هر مرحله اندازه گیری کرد، اندازه گیری به ما چه می گوید و چگونه با نتایج اندام هدف ارتباط دارد.
هفت مدل موش HKeyBio، دو مدل cynomolgus و پایگاه داده پشتیبان راههای مختلفی را به تیمها میدهد تا شواهدی برای SLE و CLE ایجاد کنند. توالییابی تک سلولی، رونویسی فضایی و سیستمهای ارگان روی تراشه مشتق از NHP ممکن است به ارتباط بیومارکرهای خون با تغییرات در جمعیتهای سلولی و بافتهایی که باعث بیماری میشوند کمک کند.
نویسنده بخش بازاریابی HKeyBio
ویرایشگر. جینگ یان
HKeyBio یک سازمان تحقیقاتی قرارداد پیش بالینی است که بر بیماریهای خودایمنی و آلرژیک متمرکز شده است، با خدمات کارآمدی in vivo سرتاسر. تیم فنی اصلی آن بیش از 20 سال تجربه در تولید داروهای خودایمنی دارد. این شرکت دارای گواهینامه ISO 9001، تأسیسات مولکولی، سلولی، آسیب شناسی، حیوانات کوچک و تحلیلی را در پارک صنعتی سوژو، با امکانات مطالعه پستانداران غیر انسانی در سوژو و گوانگشی، اداره می کند. در زمان مقاله اصلی، HKeyBio حدود 80 کارمند و مدارک کارشناسی ارشد یا دکترا را در میان پروژه های خود گزارش کرد.
· 50+ مدل پستانداران غیرانسانی بیماری خودایمنی و آلرژیک
· بیش از 500 مدل حیوانی بیماری خودایمنی و آلرژیک
· تجربه پشتیبانی از بیش از 500 کاربرد IND در بیماری های خودایمنی
سلب مسئولیت. این مقاله برای اطلاعات عمومی ارائه شده است و هیچ توصیه ای برای سرمایه گذاری ارائه نمی دهد. خوانندگان مسئول تصمیمات سرمایه گذاری خود هستند. HKeyBio هیچ ضمانت صریح یا ضمنی در مورد صحت، قابلیت اطمینان یا کامل بودن این مواد نمی دهد. لطفاً در مورد هرگونه نگرانی حقوقی با HKeyBio تماس بگیرید تا بتوانیم مطالب را بررسی کرده و در صورت لزوم آن را حذف کنیم.
[1] Rees F، Doherty M، Grainge MJ، و همکاران. بروز و شیوع لوپوس اریتماتوز سیستمیک در سراسر جهان. روماتولوژی (آکسفورد). 2017؛ 56: 1945-1961. منبع
[2] Tian J، Zhang D، Yao X، Huang Y، Lu Q. اپیدمیولوژی جهانی لوپوس اریتماتوز سیستمیک. آن رئوم دیس. 2023؛ 82:351-356. منبع
[3] انجمن ملی مدیران بیماری های مزمن و بنیاد لوپوس آمریکا. دستور کار ملی بهداشت عمومی برای لوپوس. منبع
[4] بروز و شیوع لوپوس اریتماتوز سیستمیک در شهری چین، 2013-2017: یک مطالعه مبتنی بر جمعیت در سراسر کشور. گاو نر علمی (پکن). 2024. منبع
[5] سازمان غذا و داروی ایالات متحده. تاریخچه تایید Benlysta (belimumab). BLA 125370. منبع
[6] سازمان غذا و داروی ایالات متحده. اطلاعات مربوط به تجویز Saphnelo (anifrolumab-fnia). بازبینیشده در آوریل ۲۰۲۶. تأیید اولیه ایالات متحده ۲۰۲۱. منبع
[7] سازمان غذا و داروی ایالات متحده. اطلاعات مربوط به تجویز Gazyva (obinutuzumab). اندیکاسیون نفریت لوپوس، 2025. منبع
[8] Merrill JT، Neuwelt CM، Wallace DJ، و همکاران. ریتوکسیماب در لوپوس اریتماتوز سیستمیک فعال (EXPLORER). آرتریت روم. 2010؛ 62:222-233. منبع
[9] Rovin BH، Furie R، Latinis K، و همکاران. ریتوکسیماب در نفریت لوپوس پرولیفراتیو فعال (LUNAR). آرتریت روم. 2012؛ 64: 1215-1226. منبع
[10] Perry D، Sang A، Yin Y، Zheng YY، Morel L. مدلهای موشی لوپوس اریتماتوز سیستمیک. جی بیومد بیوتکنول. 2011؛ 2011: 271694. منبع
[11] یوکوگاوا ام، تاکایشی ام، ناکاجیما ک، و همکاران. کاربرد اپیکوتانه آگونیست های گیرنده 7 شبه Toll منجر به خودایمنی سیستمیک در موش های نوع وحشی می شود. آرتریت روماتول. 2014؛ 66:694-706. منبع
[12] مستاس جی، هیوز سی سی دبلیو. موش ها و نه مردان: تفاوت بین ایمونولوژی موش و انسان جی ایمونول. 2004؛ 172:2731-2738. منبع
[13] به سوی ترجمه in vitro به in vivo فارماکوکینتیک آنتی بادی مونوکلونال: استفاده از یک سنجش ترانس سیتوز با واسطه گیرنده Fc نوزادی. MAbs 2017. منبع
[14] Martignoni M، Groothuis GMM، de Kanter R. تفاوت گونهها در متابولیسم، مهار و القای دارو با واسطه CYP. نظر متخصص داروی متاب سموم. 2006؛ 2: 875-894. منبع
[15] اولسون اچ، بتون جی، رابینسون دی، و همکاران. مطابقت سمیت داروها در انسان و حیوانات. Regul Toxicol Pharmacol. 2000؛ 32:56-67. منبع
[16] Tsokos GC، Lo MS، Costa Reis P، Sullivan KE. بینش جدید در مورد ایمونوپاتوژنز لوپوس اریتماتوز سیستمیک Nat Rev Rheumatol. 2016؛ 12:716-730. منبع
[17] کلاغ MK. پاتوژنز لوپوس اریتماتوز سیستمیک: خطرات، مکانیسم ها و اهداف درمانی آن رئوم دیس. 2023؛ 82: 999-1014. منبع
[18] Aringer M، Costenbader K، Daikh D، و همکاران. معیارهای طبقه بندی EULAR/ACR 2019 برای لوپوس اریتماتوز سیستمیک. آن رئوم دیس. 2019؛ 78:1151–1159. منبع
[19] عوامل ژنتیکی در لوپوس اریتماتوز سیستمیک: کمک به فنوتیپ بیماری. J Immunol Res. 2015. منبع
[20] Qiao B، Wu J، Chu YW، و همکاران. القای سندرم شبه لوپوس اریتماتوز سیستمیک در موش های سیژنیک با ایمن سازی با DNA مشتق شده از لنفوسیت فعال. روماتولوژی (آکسفورد). 2005؛ 44: 1108-1114. منبع
[21] هیپوکمپلمنمی به عنوان یک عامل خطر برای آسیب اندام در بیماران مبتلا به لوپوس اریتماتوز سیستمیک. J Immunol Res. 2018. منبع
[22] Vital EM، Merrill JT، Morand EF، و همکاران. اثربخشی و ایمنی آنیفرولوماب بر اساس امضای ژن اینترفرون نوع I و زیرگروه های بالینی در SLE. آن رئوم دیس. 2022؛ 81:951-961. منبع
[23] Morand EF، Furie R، Tanaka Y، و همکاران. کارآزمایی آنیفرولوماب در لوپوس اریتماتوز سیستمیک فعال. N Engl J Med. 2020؛ 382:211-221. منبع
[24] بیکر تی، و همکاران. بلوک اینترفرون نوع I با آنیفرولوماب در SLE: بیان ژن و تجزیه و تحلیل پروتئومی دو کارآزمایی فاز 3. آن رئوم دیس. 2024. منبع
[25] ثبت گروه درمان و تحقیقات SLE چینی (CSTAR): اهمیت بالینی ترومبوسیتوپنی در بیماران چینی مبتلا به SLE. PLoS One. 2019؛ 14:e0225516. منبع
[26] Tektonidou MG، Dasgupta A، Ward MM. خطر بیماری کلیوی در مرحله نهایی در نفریت لوپوس، 1971-2015. آرتریت روماتول. 2016؛ 68: 1432-1441. منبع
[27] کو جی، یانگ اف، ژو تی، و همکاران. یک نقشه رگولومیک و رونویسی تک سلولی مرجع از میمونهای سینومولگوس. Nat Commun. 2022؛ 13:4069. منبع
[28] تاکاهاما اس، تومیاما تی، یوشیو اس، و همکاران. ارزیابی پیش بالینی آگونیست خوراکی TLR7 SA-5 در یک مدل پستانداران غیر انسانی JCI Insight. 2025؛ 10:e196809. منبع
[29] Brown GJ، Cañete PF، Wang H، و همکاران. تنوع ژنتیکی افزایش عملکرد TLR7 باعث لوپوس انسانی می شود. طبیعت. 2022؛ 605:349-356. منبع
[30] محاصره دوگانه مسیرهای IL-17A و IL-36 از طریق یک آنتی بادی دو گونه ای، قدرت ضد التهابی افزایش یافته ای را نشان می دهد. جلو ایمونول. 2024. BioProject PRJNA1181153. منبع