Wyświetlenia: 0 Autor: Edytor witryny Czas publikacji: 2026-11-16 Pochodzenie: Strona
Komentarz branżowy HKeyBio
5 najważniejszych chorób przewodu pokarmowego o podłożu immunologicznym
Top 5 serii autoimmunologicznych
Oryginalnie opublikowano w języku chińskim 21 kwietnia 2026 r. Status leku i kontekst rozwoju przedstawiono na tę datę.
Ujęcie HKeyBio. Pięć wskazań żołądkowo-jelitowych ilustruje, w jaki sposób rozregulowanie układu odpornościowego i uszkodzenie błony śluzowej stwarzają różne wyzwania rozwojowe. Na chorobę Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego istnieje wiele zatwierdzonych terapii, jednak trwała kontrola choroby pozostaje priorytetem. Zaburzenia eozynofilowe i celiakia wymagają podejścia dostosowanego do dotkniętej tkanki i mechanizmu prowadzącego do urazu.
Schorzenia te mogą nawracać, znacznie różnić się u poszczególnych pacjentów i pozostawiać znaczne niezaspokojone potrzeby. Choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego są postaciami choroby zapalnej jelit (IBD). Eozynofilowe zapalenie przełyku i eozynofilowe zapalenie żołądka i jelit to choroby eozynofilowe o podłożu immunologicznym. Celiakia jest enteropatią autoimmunologiczną wywołaną glutenem. Pięć poniższych warunków zachowuje porządek chińskiego artykułu i reprezentuje odrębne priorytety kliniczne i badawcze [1–7].
Tabela 1. Lokalizacja, patologia i wyzwania kliniczne w pięciu chorobach przewodu pokarmowego o podłożu immunologicznym. Częstość występowania różni się w zależności od regionu, definicji przypadku i ustalenia [1,2,5–7].
02 Cechy choroby i priorytety rozwoju
Choroba Leśniowskiego-Crohna (CD) to przewlekła choroba zapalna jelit, która może zająć dowolny odcinek przewodu pokarmowego, często łącznie z końcowym odcinkiem jelita krętego. Zwykle objawia się w młodym wieku dorosłym, w tym w latach dwudziestych. Odpowiedzi związane z Th1 i Th17 przyczyniają się do jego immunopatologii. Zapalenie przezścienne może prowadzić do zwężeń, przetok i innych powikłań. Pacjenci często wymagają długotrwałego leczenia podtrzymującego, a utrata odpowiedzi na leki biologiczne pozostaje wyzwaniem [1,8].
Tabela 2. Reprezentatywne czynniki chorobowe Leśniowskiego-Crohna, mechanizmy i wskazania w USA, stan na 21 kwietnia 2026 r. [8–10,24].
Koncentracja na badaniach i rozwoju. Głównymi kierunkami rozwoju są selektywne inhibitory IL-23 p19 i doustne drobnocząsteczki. Poród ukierunkowany na jelita i strategie przeciwwłóknieniowe mają na celu zajęcie się narażeniem i zwłóknieniem. Zbadano również metody oparte na komórkach, szczególnie w przypadku złożonych przetok okołoodbytniczych. Przykładowo badanie potwierdzające darwadstrocel nie osiągnęło pierwszorzędowego punktu końcowego i produkt został wycofany z rynku UE [11].
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (UC) zwykle wiąże się z ciągłym stanem zapalnym błony śluzowej jelita grubego rozpoczynającym się w odbytnicy. Często występują krwawe stolce zawierające śluz i nawracająca biegunka. Niektórzy pacjenci z umiarkowanym do ciężkiego WZJG stają się uzależnieni od steroidów lub wykazują niewystarczającą odpowiedź na kortykosteroidy. Ryzyko raka jelita grubego wzrasta w przypadku długotrwałego zapalenia okrężnicy. W wytycznych powszechnie przyjmuje się, że punktem wstępnej oceny w ramach nadzoru jest około osiem lat od wystąpienia objawów, z czasem dostosowanym do ryzyka [2,12].
Tabela 3. Reprezentatywne leki na wrzodziejące zapalenie jelita grubego, mechanizmy i wskazania w USA na dzień 21 kwietnia 2026 r. [2,13,14].
Koncentracja na badaniach i rozwoju. Głównym celem jest trwałe gojenie błony śluzowej. Podejścia selektywne względem jelit mają na celu ograniczenie ogólnoustrojowego narażenia lub skutków przy jednoczesnym utrzymaniu skuteczności w okrężnicy. Wcześniejsza kontrola stanu zapalnego i nadzór są również istotne dla długoterminowego ryzyka nowotworu. Zmniejszenie ryzyka nowotworu pozostaje kwestią długoterminowej oceny [2,12].
Eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE) jest przewlekłą chorobą o podłożu immunologicznym, charakteryzującą się dysfunkcją przełyku i eozynofilią błony śluzowej. Dotyka dzieci, ale także dorosłych. U starszych dzieci i dorosłych charakterystyczne są dysfagia i zaleganie pokarmu, a objawy mogą pokrywać się z refluksem żołądkowo-przełykowym. Trudności w karmieniu u młodszych dzieci mogą zagrozić wzrostowi [3].
Tabela 4. Leczenie eozynofilowego zapalenia przełyku i reprezentatywne dane z badań, stan na dzień 21 kwietnia 2026 r. [15–17].
Koncentracja na badaniach i rozwoju. Rozwój terapii ma na celu zmniejszenie eozynofilii błony śluzowej, poprawę funkcji przełyku i utrzymanie kontroli. Połknięte miejscowo kortykosteroidy działają lokalnie, podczas gdy leki biologiczne mogą oddziaływać na sygnalizację typu 2 powyżej. Badania nad unikaniem czynników wyzwalających dietę w połączeniu z leczeniem farmakologicznym mogą pomóc w wyjaśnieniu, w jaki sposób utrzymać remisję. Histologia, wyniki badań endoskopowych i objawy wpływają na ocenę odpowiedzi [3,15–17].
Eozynofilowe zapalenie żołądka i jelit (EGE) to historyczne określenie rzadkich chorób eozynofilowych obejmujących żołądek i (lub) jelito cienkie. Obecny konsensus opowiada się za nazwaniem dotkniętego segmentu, takiego jak eozynofilowe zapalenie żołądka lub eozynofilowe zapalenie jelit. Wzory błony śluzowej, mięśniowej i surowiczej mogą prezentować się inaczej. Często występują bóle brzucha i biegunka, zajęcie mięśni może powodować niedrożność, a choroba błon surowiczych może powodować wodobrzusze. Niespecyficzne objawy mogą opóźniać rozpoznanie [4,5].
Tabela 5. Reprezentatywne podejście do eozynofilowej choroby przewodu pokarmowego innej niż przełykowa. Obydwa przykłady biologiczne badano w przypadku eozynofilowego zapalenia błony śluzowej żołądka [5,18,19].
Koncentracja na badaniach i rozwoju. Zmiana przeznaczenia leku i modulacja szlaku typu 2 to ważne kierunki w tych rzadkich schorzeniach. Miejscowe podanie do przewodu pokarmowego może zmniejszyć narażenie na kortykosteroidy o działaniu ogólnoustrojowym. W badaniach należy łącznie ocenić objawy i odpowiedź tkanek. Na przykład badanie fazy 2 benralizumabu wykazało działanie histologiczne, podczas gdy nie ustalono wyraźnej korzyści objawowej [18].
Celiakia (CeD) to enteropatia autoimmunologiczna wywoływana przez gluten w diecie u osób predysponowanych genetycznie, zwykle tych niosących HLA-DQ2 i/lub HLA-DQ8. Zanik kosmków jelita cienkiego może powodować biegunkę, zaburzenia wchłaniania i niedobory żywieniowe. Standardowym leczeniem jest ścisła dieta bezglutenowa obowiązująca przez całe życie. Na dzień 21 kwietnia 2026 r. FDA nie zatwierdziła żadnego leku przeznaczonego specjalnie na celiakię [7,20].
Tabela 6. Dane badawcze dotyczące celiakii, stan na dzień 21 kwietnia 2026 r. Przykłady reprezentują opublikowane badania kliniczne [20–23].
Koncentracja na badaniach i rozwoju. Dwa priorytety to zmniejszenie narażenia na immunogenne peptydy glutenu i ograniczenie wywoływanej przez nie jelitowej odpowiedzi immunologicznej. Podejścia doustne obejmują enzymy rozkładające gluten i małe cząsteczki, które zmniejszają immunogenność peptydów przed prezentacją antygenu. Badane są także ukierunkowane szlaki odpornościowe, w tym IL-15. Celem jest uzupełnienie postępowania dietetycznego i zaspokojenie nierozwiązanych potrzeb, takich jak niezamierzone narażenie lub choroba oporna na leczenie [20–23].
Tabela 7. Priorytety badawcze i kontekst rozwojowy na dzień 21 kwietnia 2026 r.
W leczeniu CD i WZJG szeroki zestaw uznanych terapii skierował rozwój w stronę większej selektywności, działania ukierunkowanego na jelita, trwałej remisji i gojenia błony śluzowej. EoE zatwierdziło teraz ukierunkowane i połknęło opcje tematyczne. Wskazania związane z EGE i CeD mają różne podstawy dowodowe, przy ciągłym zainteresowaniu zmianą przeznaczenia leku, terapiami specyficznymi dla ścieżki leczenia i punktami końcowymi, które obejmują znaczące korzyści tkankowe i kliniczne.
Lokalne dostarczanie do przewodu pokarmowego, bardziej selektywna modulacja immunologiczna i kombinacje mechanizmów uzupełniających to priorytety dalszych badań. Ich wartość będzie zależała od segmentu, którego dotyczy badanie, celu i wyników, które badanie musi poprawić.
Autor. Irena
Recenzja: Ding Ying
Pod redakcją Jing Yana
Zastrzeżenie. Ten artykuł ma charakter ogólny i nie zawiera porad inwestycyjnych. Czytelnicy ponoszą odpowiedzialność za decyzje podjęte na podstawie artykułu. HKeyBio nie udziela żadnych wyraźnych ani dorozumianych gwarancji co do dokładności, wiarygodności i kompletności tego materiału. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości związanych z prawami autorskimi prosimy o kontakt z HKeyBio, aby materiał mógł zostać sprawdzony i w razie potrzeby usunięty.
HKeyBio to organizacja zajmująca się przedklinicznymi badaniami kontraktowymi, specjalizująca się w badaniach skuteczności in vivo w leczeniu chorób autoimmunologicznych. Jej główny zespół techniczny ma ponad 20-letnie doświadczenie w opracowywaniu leków autoimmunologicznych. Firma posiada certyfikat ISO 9001 i prowadzi obiekty molekularne, komórkowe, patologiczne, zajmujące się małymi zwierzętami i analityczne w Suzhou Industrial Park, a także ośrodki badań nad naczelnymi innymi niż ludzie w Suzhou i Guangxi. W oryginalnym artykule podano informację o około 60 pracownikach i kierownikach projektów ze stopniem magistra lub doktora. Zespół wspiera badania przedkliniczne i zgłaszanie nowych leków eksperymentalnych (IND).
· Ponad 50 modeli chorób autoimmunologicznych naczelnych innych niż ludzie
· Ponad 300 zwierzęcych modeli chorób autoimmunologicznych
[1] Chińskie Towarzystwo Gastroenterologii. Chińskie wytyczne dotyczące diagnostyki i leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna (2023, Guangzhou). Źródło
[2] Rubin DT, Ananthakrishnan AN, Siegel CA i in. Aktualizacja wytycznych klinicznych ACG dotyczących wrzodziejącego zapalenia jelita grubego u dorosłych. Am J Gastroenterol. 2025;120:1187–1224. Źródło
[3] Dellon ES, Muir AB, Katzka DA i in. Wytyczne kliniczne ACG dotyczące diagnostyki i leczenia eozynofilowego zapalenia przełyku. Am J Gastroenterol. 2025;120:31–59. Źródło
[4] Dellon ES, Gonsalves N, Abonia JP i in. Międzynarodowe zalecenia konsensusowe dotyczące nomenklatury eozynofilowych chorób przewodu pokarmowego. Clin Gastroenterol Hepatol. 2022;20:2474–2484.e3. Źródło
[5] Li K, Ruan G, Liu S i in. Eozynofilowe zapalenie żołądka i jelit: patogeneza, diagnostyka i leczenie. Chin Med J (angielski). 2023;136:899–909. Źródło
[6] Hahn JW i in. Globalna zapadalność i częstość występowania eozynofilowego zapalenia przełyku w latach 1976–2022. Clin Gastroenterol Hepatol. 2023;21:3270–3284.e77. Źródło
[7] Singh P, Arora A, Strand TA i in. Globalna częstość występowania celiakii. Clin Gastroenterol Hepatol. 2018;16:823–836.e2. Źródło
[8] Lichtenstein GR, Loftus EV Jr, Afzali A i in. Wytyczne kliniczne ACG dotyczące leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna u dorosłych. Am J Gastroenterol. 2025;120:1225–1264. Źródło
[9] Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków. Informacje dotyczące przepisywania leku Rinvoq (upadacytynib). 2025. Źródło
[10] Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków. Informacje dotyczące przepisywania leku Stelara (ustekinumab). 2025. Źródło
[11] Europejska Agencja Leków. Bezpośredni komunikat dla personelu medycznego w sprawie wycofania leku Alofisel (darvadstrocel) z rynku UE. Grudzień 2024. Źródło
[12] Europejska Organizacja Leśniowskiego-Crohna i zapalenia jelita grubego. Wytyczne ECCO dotyczące zapalnych chorób jelit i nowotworów złośliwych. J. Crohnsa Zapalenie okrężnicy. 2023;17:827–854. Źródło
[13] Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków. Informacje dotyczące przepisywania leku Omvoh (mirikizumab). 2025. Źródło
[14] Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków. Informacje dotyczące przepisywania leku Xeljanz (tofacytynib). 2024. Źródło
[15] Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków. Zatwierdzenie dupilumabu w leczeniu eozynofilowego zapalenia przełyku. Oznaczenia i zatwierdzenia leków sierocych. Źródło
[16] Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków. Informacje dotyczące przepisywania leku Eohilia (zawiesina doustna budezonidu). 2024. Źródło
[17] Dellon ES, Peterson KA, Mitlyng BL i in. Mepolizumab dla młodzieży i dorosłych z eozynofilowym zapaleniem przełyku. Jelito. 2023;72:1828–1837. Źródło
[18] Kliewer KL, Murray-Petzold C, Collins MH i in. Benralizumab na eozynofilowe zapalenie błony śluzowej żołądka: badanie fazy 2. Lancet Gastroenterol Hepatol. 2023;8:803–815. Źródło
[19] ClinicalTrials.gov . Badanie dupilumabu na eozynofilowe zapalenie błony śluzowej żołądka (DEGAS). NCT03678545. Źródło
[20] Doyle JB, Silvester J, Ludvigsson JF, Lebwohl B. Postępy w patofizjologii, diagnostyce i leczeniu celiakii. BMJ. 2025;391:e081353. Źródło
[21] Lähdeaho ML, Scheinin M, Vuotikka P i in. Bezpieczeństwo i skuteczność AMG 714 u dorosłych chorych na celiakię narażonych na prowokację glutenem: badanie fazy 2a. Lancet Gastroenterol Hepatol. 2019;4:948–959. Źródło
[22] Murray JA, Syage JA, Wu TT i in. Latigglutenaza u pacjentów z celiakią narażonych na prowokację glutenem. Źródło
[23] Schuppan D, Mäki M, Lundin KEA i in. Randomizowane badanie inhibitora transglutaminazy 2 w celiakii. N Engl J Med. 2021;385:35–45. Źródło
[24] Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków. Informacje dotyczące przepisywania leku Skyrizi (risankizumab). 2024. Źródło