Aantal keren bekeken: 0 Auteur: Site-editor Publicatietijd: 16-11-2026 Herkomst: Locatie
HKeyBio-industriecommentaar
Top 5 immuungemedieerde maag-darmziekten
Auto-immuun Top 5-serie
Oorspronkelijk gepubliceerd in het Chinees op 21 april 2026. De medicijnstatus en ontwikkelingscontext worden vanaf die datum gepresenteerd.
De mening van HKeyBio. Vijf gastro-intestinale indicaties illustreren hoe ontregeling van het immuunsysteem en mucosale schade verschillende ontwikkelingsproblemen veroorzaken. Voor de ziekte van Crohn en colitis ulcerosa bestaan meerdere goedgekeurde therapieën, maar duurzame ziektebestrijding blijft een prioriteit. Eosinofiele stoornissen en coeliakie vragen om een aanpak die is afgestemd op het aangetaste weefsel en het mechanisme dat letsel veroorzaakt.
Deze aandoeningen kunnen terugvallen, aanzienlijk variëren tussen patiënten en aanzienlijke onvervulde behoeften achterlaten. De ziekte van Crohn en colitis ulcerosa zijn vormen van inflammatoire darmziekten (IBD). Eosinofiele oesofagitis en eosinofiele gastro-enteritis zijn immuungemedieerde eosinofiele aandoeningen. Coeliakie is een door gluten veroorzaakte auto-immuunenteropathie. De vijf onderstaande voorwaarden behouden de volgorde van het Chinese artikel en vertegenwoordigen verschillende klinische en onderzoeksprioriteiten [1-7].
Tabel 1. Locaties, pathologie en klinische uitdagingen bij vijf immuungemedieerde gastro-intestinale ziekten. De prevalentie varieert per regio, gevalsdefinitie en vaststelling [1,2,5–7].
02 Ziektekenmerken en ontwikkelingsprioriteiten
De ziekte van Crohn (CD) is een chronische inflammatoire darmziekte die elk deel van het maagdarmkanaal kan aantasten, vaak inclusief het terminale ileum. Het komt vaak voor op jonge leeftijd, ook in de twintiger jaren. Th1- en Th17-geassocieerde reacties dragen bij aan de immunopathologie ervan. Transmurale ontstekingen kunnen leiden tot stricturen, fistels en andere complicaties. Patiënten hebben vaak een langdurige onderhoudsbehandeling nodig, en het verlies van respons op biologische geneesmiddelen blijft een probleem [1,8].
Tabel 2. Representatieve ziekteverwekkers, mechanismen en Amerikaanse indicaties voor de ziekte van Crohn per 21 april 2026 [8–10,24].
R&D-focus. Selectieve IL-23 p19-remmers en orale kleine moleculen zijn belangrijke ontwikkelingsrichtingen. Darmgerichte toediening en antifibrotische strategieën zijn gericht op het aanpakken van blootstelling en fibrotische stricturen. Celgebaseerde benaderingen zijn ook onderzocht, vooral voor complexe perianale fistels. Het bevestigende darvadstrocel-onderzoek voldeed bijvoorbeeld niet aan het primaire eindpunt en het product werd uit de EU-markt gehaald [11].
Colitis ulcerosa (UC) gaat meestal gepaard met een voortdurende ontsteking van het colonslijmvlies, beginnend in het rectum. Bloederige, slijmhoudende ontlasting en terugkerende diarree komen vaak voor. Sommige patiënten met matige tot ernstige UC worden afhankelijk van steroïden of reageren onvoldoende op corticosteroïden. Het risico op colorectale kanker neemt toe bij langdurige darmontsteking. Richtlijnen gebruiken gewoonlijk ongeveer acht jaar na het begin van de symptomen als uitgangspunt voor de initiële surveillancebeoordeling, waarbij de timing wordt aangepast aan het risico [2,12].
Tabel 3. Representatieve middelen voor colitis ulcerosa, mechanismen en Amerikaanse indicaties per 21 april 2026 [2,13,14].
R&D-focus. Duurzame mucosale genezing is een centraal doel. Darmselectieve benaderingen zijn erop gericht de systemische blootstelling of effecten te beperken, terwijl de werkzaamheid in de dikke darm behouden blijft. Eerdere controle en surveillance van ontstekingen zijn ook relevant voor het risico op neoplasie op de lange termijn. Vermindering van het risico op kanker blijft een vraagstuk voor langetermijnevaluatie [2,12].
Eosinofiele oesofagitis (EoE) is een chronische immuungemedieerde ziekte die wordt gekenmerkt door slokdarmdisfunctie en mucosale eosinofilie. Het treft zowel kinderen als volwassenen. Dysfagie en voedselimpactie zijn kenmerkend bij oudere kinderen en volwassenen, en de symptomen kunnen overlappen met gastro-oesofageale reflux. Voedingsproblemen bij jongere kinderen kunnen de groei in gevaar brengen [3].
Tabel 4. Eosinofiele oesofagitistherapieën en representatief onderzoeksbewijs per 21 april 2026 [15–17].
R&D-focus. De ontwikkeling van behandelingen is gericht op het verminderen van mucosale eosinofilie, het verbeteren van de slokdarmfunctie en het behouden van de controle. Ingeslikte lokale corticosteroïden werken lokaal, terwijl biologische geneesmiddelen zich kunnen richten op stroomopwaartse type 2-signalering. Onderzoek naar het vermijden van triggers via de voeding naast medicamenteuze behandeling kan helpen verduidelijken hoe remissie kan worden gehandhaafd. Histologie, endoscopische bevindingen en symptomen dragen elk bij aan het beoordelen van de respons [3,15–17].
Eosinofiele gastro-enteritis (EGE) is een historische term voor zeldzame eosinofiele aandoeningen waarbij de maag en/of dunne darm betrokken zijn. De huidige consensus is voorstander van het benoemen van het getroffen segment, zoals eosinofiele gastritis of eosinofiele enteritis. Mucosale, musculaire en serosale patronen kunnen verschillend zijn. Buikpijn en diarree komen vaak voor, spierbetrokkenheid kan obstructie veroorzaken en serosale aandoeningen kunnen ascites veroorzaken. Niet-specifieke symptomen kunnen de diagnose vertragen [4,5].
Tabel 5. Representatieve benaderingen van niet-slokdarm-eosinofiele gastro-intestinale aandoeningen. De twee biologische voorbeelden zijn bestudeerd bij eosinofiele gastritis [5,18,19].
R&D-focus. Herbestemming van geneesmiddelen en modulatie van de type 2-route zijn belangrijke richtingen in deze ongebruikelijke omstandigheden. Lokale gastro-intestinale toediening zou de blootstelling aan systemische corticosteroïden kunnen verminderen. Proeven moeten de symptomen en de weefselrespons samen beoordelen. Een fase 2-studie met benralizumab liet bijvoorbeeld histologische effecten zien, terwijl een duidelijk symptomatisch voordeel niet werd vastgesteld [18].
Coeliakie (CeD) is een auto-immuunenteropathie die wordt veroorzaakt door voedingsgluten bij genetisch gepredisponeerde individuen, meestal degenen die drager zijn van HLA-DQ2 en/of HLA-DQ8. Villi-atrofie van de dunne darm kan bijdragen aan diarree, malabsorptie en voedingstekorten. Een strikt levenslang glutenvrij dieet is de standaardbehandeling. Vanaf 21 april 2026 had de FDA geen specifiek medicijn tegen coeliakie goedgekeurd [7,20].
Tabel 6. Onderzoeksbenaderingen voor coeliakie per 21 april 2026. Voorbeelden vertegenwoordigen gepubliceerde klinische onderzoeken [20–23].
R&D-focus. Twee prioriteiten zijn het verminderen van de blootstelling aan immunogene glutenpeptiden en het beperken van de darmimmuunreactie die ze veroorzaken. Orale benaderingen omvatten glutenafbrekende enzymen en kleine moleculen die de peptide-immunogeniciteit stroomopwaarts van de antigeenpresentatie verminderen. Gerichte immuunroutes, waaronder IL-15, worden ook onderzocht. Het doel is om het voedingsmanagement aan te vullen en onopgeloste behoeften aan te pakken, zoals onbedoelde blootstelling of hardnekkige ziekten [20-23].
Tabel 7. Onderzoeksprioriteiten en ontwikkelingscontext per 21 april 2026.
Bij CD en UC heeft een breed scala aan gevestigde therapieën de ontwikkeling verschoven naar grotere selectiviteit, darmgerichte effecten, duurzame remissie en mucosale genezing. EoE heeft nu gerichte en ingeslikte actuele opties goedgekeurd. EGE-gerelateerde indicaties en CeD hebben verschillende bewijsgrondslagen, met aanhoudende belangstelling voor het herbestemmen van geneesmiddelen, routespecifieke therapieën en eindpunten die betekenisvol weefsel- en klinisch voordeel opleveren.
Lokale gastro-intestinale toediening, selectievere immuunmodulatie en combinaties van complementaire mechanismen zijn prioriteiten voor verder onderzoek. Hun waarde zal afhangen van het getroffen segment, het doel en de resultaten die een onderzoek moet verbeteren.
Auteur. Irene
Beoordeeld door Ding Ying
Bewerkt door Jing Yan
Vrijwaring. Dit artikel is bedoeld voor algemene informatie en biedt geen beleggingsadvies. Lezers zijn verantwoordelijk voor beslissingen op basis van het artikel. HKeyBio geeft geen expliciete of impliciete garantie met betrekking tot de nauwkeurigheid, betrouwbaarheid of volledigheid van dit materiaal. Neem contact op met HKeyBio als u zich zorgen maakt over de rechten, zodat het materiaal waar nodig kan worden beoordeeld en verwijderd.
HKeyBio is een preklinische contractonderzoeksorganisatie die gespecialiseerd is in in vivo werkzaamheidsstudies voor auto-immuunziekten. Het technische kernteam heeft meer dan 20 jaar ervaring in de ontwikkeling van auto-immuungeneesmiddelen. Het bedrijf is ISO 9001-gecertificeerd en exploiteert faciliteiten voor moleculaire, cellulaire, pathologie-, kleine dieren- en analysedoeleinden in het Suzhou Industrial Park, naast studiefaciliteiten voor niet-menselijke primaten in Suzhou en Guangxi. In het oorspronkelijke artikel werd melding gemaakt van ongeveer 60 medewerkers en projectleiders met een master- of doctoraatsdiploma. Het team ondersteunt preklinische onderzoeken en indieningen van nieuwe geneesmiddelen (IND).
· 50+ niet-menselijke primatenmodellen van auto-immuunziekten
· 300+ diermodellen van auto-immuunziekten
[1] Chinese Vereniging voor Gastro-enterologie. Chinese richtlijnen voor diagnose en behandeling van de ziekte van Crohn (2023, Guangzhou). Bron
[2] Rubin DT, Ananthakrishnan AN, Siegel CA, et al. ACG klinische richtlijnupdate over colitis ulcerosa bij volwassenen. Ben J Gastro-enterol. 2025; 120: 1187–1224. Bron
[3] Dellon ES, Muir AB, Katzka DA, et al. ACG klinische richtlijn voor diagnose en behandeling van eosinofiele oesofagitis. Ben J Gastro-enterol. 2025; 120: 31–59. Bron
[4] Dellon ES, Gonsalves N, Abonia JP, et al. Internationale consensusaanbevelingen voor de nomenclatuur van eosinofiele gastro-intestinale ziekten. Clin Gastro-enterol Hepatol. 2022;20:2474–2484.e3. Bron
[5] Li K, Ruan G, Liu S, et al. Eosinofiele gastro-enteritis: pathogenese, diagnose en behandeling. Chin Med J (Engels). 2023; 136: 899–909. Bron
[6] Hahn JW, et al. Mondiale incidentie en prevalentie van eosinofiele oesofagitis, 1976–2022. Clin Gastro-enterol Hepatol. 2023;21:3270–3284.e77. Bron
[7] Singh P, Arora A, Strand TA, et al. Wereldwijde prevalentie van coeliakie. Clin Gastro-enterol Hepatol. 2018;16:823–836.e2. Bron
[8] Lichtenstein GR, Loftus EV Jr, Afzali A, et al. ACG klinische richtlijn voor de behandeling van de ziekte van Crohn bij volwassenen. Ben J Gastro-enterol. 2025; 120: 1225–1264. Bron
[9] Amerikaanse Food and Drug Administration. Rinvoq (upadacitinib) voorschrijfinformatie. 2025. Bron
[10] Amerikaanse Food and Drug Administration. Stelara (ustekinumab) voorschrijfinformatie. 2025. Bron
[11] Europees Geneesmiddelenbureau. Rechtstreekse communicatie met professionele zorgverleners over het uit de handel nemen van Alofisel (darvadstrocel) van de EU-markt. december 2024. Bron
[12] Europese organisatie voor Crohn en Colitis. ECCO-richtlijnen over inflammatoire darmziekten en maligniteiten. J Crohns-colitis. 2023; 17: 827–854. Bron
[13] Amerikaanse Food and Drug Administration. Omvoh (mirikizumab) voorschrijfinformatie. 2025. Bron
[14] Amerikaanse Food and Drug Administration. Xeljanz (tofacitinib) voorschrijfinformatie. 2024. Bron
[15] Amerikaanse Food and Drug Administration. Dupilumab-goedkeuringen voor eosinofiele oesofagitis. Benamingen en goedkeuringen van weesgeneesmiddelen. Bron
[16] Amerikaanse Food and Drug Administration. Eohilia (budesonide orale suspensie) voorschrijfinformatie. 2024. Bron
[17] Dellon ES, Peterson KA, Mitlyng BL, et al. Mepolizumab voor adolescenten en volwassenen met eosinofiele oesofagitis. Darm. 2023; 72: 1828–1837. Bron
[18] Kliewer KL, Murray-Petzold C, Collins MH, et al. Benralizumab voor eosinofiele gastritis: een fase 2-studie. Lancet Gastro-enterol Hepatol. 2023; 8: 803–815. Bron
[19] ClinicalTrials.gov . Dupilumab eosinofiele gastritisonderzoek (DEGAS). NCT03678545. Bron
[20] Doyle JB, Silvester J, Ludvigsson JF, Lebwohl B. Vooruitgang in de pathofysiologie, diagnose en behandeling van coeliakie. BMJ. 2025;391:e081353. Bron
[21] Lähdeaho ML, Scheinin M, Vuotikka P, et al. Veiligheid en werkzaamheid van AMG 714 bij volwassenen met coeliakie die zijn blootgesteld aan glutenuitdaging: een fase 2a-onderzoek. Lancet Gastro-enterol Hepatol. 2019;4:948–959. Bron
[22] Murray JA, Syage JA, Wu TT, et al. Latiglutenase bij patiënten met coeliakie die zijn blootgesteld aan een glutenuitdaging. Bron
[23] Schuppan D, Mäki M, Lundin KEA, et al. Een gerandomiseerde studie met een transglutaminase 2-remmer voor coeliakie. N Engels J Med. 2021;385:35–45. Bron
[24] Amerikaanse Food and Drug Administration. Skyrizi (risankizumab) voorschrijfinformatie. 2024. Bron