| Ilość: | |
|---|---|
Klinicznie istotne – model NOD podsumowuje spontaniczną cukrzycę autoimmunologiczną; Model STZ umożliwia chemicznie wywołane niszczenie komórek β, oba odzwierciedlają ludzki T1D.
Różnorodna etiologia – modele autoimmunologiczne (NOD) i indukowane chemicznie (STZ) obejmują różne aspekty patogenezy T1D.
Kompleksowe punkty końcowe – masa ciała, poziom glukozy we krwi, HbA1c, patologia wysp (H&E), zapadalność na cukrzycę.
Wartość translacyjna – Idealny do testowania immunomodulatorów, środków ochronnych komórek β i strategii zastępowania insuliny.
Pakiety danych gotowe do IND – Badania mogą być prowadzone zgodnie z zasadami GLP.
Zoptymalizowany model T1D u myszy NOD
Model T1D u myszy C57BL/6 indukowany streptozotocyną (STZ)
• Badanie skuteczności immunomodulatorów (anty-CD3, globulina antytymocytowa, CTLA-4-Ig), środków chroniących komórki β i preparatów insuliny
• Docelowa walidacja szlaków cukrzycy autoimmunologicznej
• Odkrycie biomarkerów (glukoza, HbA1c, autoprzeciwciała)
• Badania mechanizmu działania (MOA).
• Badania farmakologiczne umożliwiające IND
Parametr |
Indukowany model NOD T1D |
STZ Indukowany model C57BL/6 T1D |
Gatunek/szczep |
Mysz NOD (żeńska) |
Mysz C57BL/6 |
Metoda indukcyjna |
Spontaniczna choroba autoimmunologiczna z opcjonalną modulacją immunologiczną (np. hamowanie punktów kontrolnych) w celu przyspieszenia wystąpienia |
Wiele STZ o niskiej dawce (np. 50 mg/kg × 5 dni) lub pojedyncza STZ o dużej dawce |
Czas trwania nauki |
4–20 tygodni (w zależności od przyspieszenia początku) |
2–4 tygodnie |
Kluczowe punkty końcowe |
Masa ciała, poziom glukozy we krwi, HbA1c, częstość występowania cukrzycy, histopatologia wysp (ocena zapalenia wysp), opcjonalnie: barwienie insuliną, fenotyp limfocytów T |
Masa ciała, poziom glukozy we krwi, HbA1c, patologia wysp (powierzchnia komórek β, liczba wysp) |
Pakiet danych |
Surowe dane, raporty z analiz, krzywe glukozy, preparaty histologiczne, bioinformatyka (opcjonalnie) | |
P: Jakie są różnice między modelami T1D indukowanymi NOD i STZ?
Odp.: Model NOD jest spontanicznym modelem autoimmunologicznym, który bardzo naśladuje patogenezę ludzkiej T1D z niszczeniem komórek β za pośrednictwem limfocytów T, ale ma zmienny początek. Model STZ wykorzystuje toksynę chemiczną do szybkiego i powtarzalnego wywoływania śmierci komórek β, co pozwala na szybsze ramy czasowe badań, chociaż brakuje w nim pełnego składnika autoimmunologicznego.
P: Który model jest bardziej odpowiedni do testowania terapii immunomodulacyjnych?
Odp.: Model NOD jest preferowany do oceny interwencji immunologicznych (anty-CD3, terapie regulatorowymi komórkami T), ponieważ podsumowuje patogenezę autoimmunologiczną. Model STZ lepiej nadaje się do testowania środków chroniących komórki β lub preparatów insuliny.
P: Czy te modele można wykorzystać do badań umożliwiających IND?
O: Tak. Badania można przeprowadzić zgodnie z zasadami GLP dotyczącymi zgłoszeń regulacyjnych (FDA, EMA).
P: Czy oferujecie dostosowane protokoły badań (np. różne schematy dawkowania STZ, połączenie z modulacją immunologiczną)?
O: Absolutnie. Nasz zespół naukowy dostosowuje protokoły indukcji, harmonogramy leczenia i analizy punktów końcowych do konkretnego kandydata na lek.