| Ποσότητα: | |
|---|---|
Κλινικά σχετικό – το μοντέλο NOD ανακεφαλαιώνει τον αυθόρμητο αυτοάνοσο διαβήτη. Το μοντέλο STZ προσφέρει χημικά επαγόμενη καταστροφή β-κυττάρων, αντικατοπτρίζοντας και τα δύο την ανθρώπινη T1D.
Πολλαπλές αιτιολογίες – Τα μοντέλα αυτοάνοσης (NOD) και χημικά επαγόμενα (STZ) καλύπτουν διαφορετικές πτυχές της παθογένεσης του T1D.
Ολοκληρωμένα τελικά σημεία – Σωματικό βάρος, γλυκόζη αίματος, HbA1c, παθολογία νησίδων (H&E), συχνότητα εμφάνισης διαβήτη.
Μεταφραστική αξία – Ιδανικό για δοκιμή ανοσοτροποποιητών, προστατευτικών παραγόντων β-κυττάρων και στρατηγικών αντικατάστασης ινσουλίνης.
Πακέτα δεδομένων έτοιμα για IND – Οι μελέτες μπορούν να διεξαχθούν σύμφωνα με τις αρχές της ΟΕΠ.
Βελτιστοποιημένο μοντέλο T1D σε ποντίκια NOD
Μοντέλο T1D σε ποντίκια C57BL/6 που προκαλείται από στρεπτοζοτοκίνη (STZ)
• Δοκιμή αποτελεσματικότητας ανοσοτροποποιητών (αντι-CD3, αντιθυμοκυτταρική σφαιρίνη, CTLA-4-Ig), προστατευτικών παραγόντων β-κυττάρων και σκευασμάτων ινσουλίνης
• Επικύρωση στόχου για αυτοάνοσες οδούς διαβήτη
• Ανακάλυψη βιοδεικτών (γλυκόζη, HbA1c, αυτοαντισώματα)
• Μελέτες Μηχανισμού Δράσης (MOA).
• Φαρμακολογικές μελέτες που ενεργοποιούν το IND
Παράμετρος |
Επαγόμενο μοντέλο NOD T1D |
STZ Induced C57BL/6 T1D Model |
Είδος / Στέλεχος |
Ποντίκι NOD (θηλυκό) |
Ποντίκι C57BL/6 |
Μέθοδος επαγωγής |
Αυθόρμητο αυτοάνοσο με προαιρετική ανοσορύθμιση (π.χ. αναστολή σημείου ελέγχου) για επιτάχυνση της έναρξης |
Πολλαπλές χαμηλής δόσης STZ (π.χ. 50 mg/kg × 5 ημέρες) ή εφάπαξ υψηλής δόσης STZ |
Διάρκεια σπουδών |
4–20 εβδομάδες (ανάλογα με την επιτάχυνση έναρξης) |
2-4 εβδομάδες |
Βασικά τελικά σημεία |
Σωματικό βάρος, γλυκόζη αίματος, HbA1c, επίπτωση διαβήτη, ιστοπαθολογία νησιδίων (βαθμολογία ινσουλίτιδας), προαιρετικά: χρώση ινσουλίνης, φαινοτύπος Τ-κυττάρων |
Σωματικό βάρος, γλυκόζη αίματος, HbA1c, παθολογία νησίδων (εμβαδόν β-κυττάρων, αριθμός νησίδας) |
Πακέτο δεδομένων |
Ακατέργαστα δεδομένα, αναφορές αναλύσεων, καμπύλες γλυκόζης, ιστολογικές διαφάνειες, βιοπληροφορική (προαιρετικά) | |
Ε: Ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ των μοντέλων T1D που προκαλούνται από NOD και STZ;
Α: Το μοντέλο NOD είναι ένα αυθόρμητο αυτοάνοσο μοντέλο που μιμείται στενά την ανθρώπινη παθογένεση T1D με καταστροφή β-κυττάρων που προκαλείται από Τ-κύτταρα, αλλά έχει μεταβλητή έναρξη. Το μοντέλο STZ χρησιμοποιεί μια χημική τοξίνη για την ταχεία και αναπαραγώγιμη πρόκληση θανάτου των β-κυττάρων, επιτρέποντας ταχύτερα χρονοδιαγράμματα μελέτης, αν και δεν διαθέτει το πλήρες αυτοάνοσο συστατικό.
Ε: Ποιο μοντέλο είναι καταλληλότερο για τη δοκιμή ανοσοτροποποιητικών θεραπειών;
Α: Το μοντέλο NOD προτιμάται για την αξιολόγηση παρεμβάσεων που βασίζονται στο ανοσοποιητικό (anti-CD3, ρυθμιστικές θεραπείες Τ-κυττάρων) καθώς ανακεφαλαιώνει την αυτοάνοση παθογένεση. Το μοντέλο STZ είναι πιο κατάλληλο για τη δοκιμή προστατευτικών παραγόντων β-κυττάρων ή σκευασμάτων ινσουλίνης.
Ε: Μπορούν αυτά τα μοντέλα να χρησιμοποιηθούν για μελέτες που ενεργοποιούν το IND;
Α: Ναι. Οι μελέτες μπορούν να διεξαχθούν σύμφωνα με τις αρχές της ΟΕΠ για ρυθμιστικές υποβολές (FDA, EMA).
Ε: Προσφέρετε εξατομικευμένα πρωτόκολλα μελέτης (π.χ. διαφορετικά δοσολογικά σχήματα STZ, συνδυασμός με ανοσορύθμιση);
Α: Απολύτως. Η επιστημονική μας ομάδα προσαρμόζει πρωτόκολλα εισαγωγής, χρονοδιαγράμματα θεραπείας και αναλύσεις τελικών σημείων στο συγκεκριμένο υποψήφιο φάρμακο.
