| Ποσότητα: | |
|---|---|
Κλινικά Σχετικό – Το μοντέλο NOD ανακεφαλαιώνει τον αυθόρμητο αυτοάνοσο διαβήτη. Το μοντέλο STZ παρέχει χημικά επαγόμενη καταστροφή βήτα κυττάρων, αντικατοπτρίζοντας και τα δύο την ανθρώπινη T1D.
Πολλαπλά αιτιολογικά -αυτοάνοσα (NOD) και χημικά επαγόμενα μοντέλα (STZ) καλύπτουν διαφορετικές πτυχές της παθογένεσης του T1D.
Ολοκληρωμένα τελικά σημεία — βάρος, γλυκόζη αίματος, HbA1c, παθολογία νησιδίων (Η&Ε) και συχνότητα διαβήτη.
Μεταφραστική αξία – ιδανικό για τη δοκιμή ανοσοτροποποιητών, προστατευτικών κυττάρων βήτα και στρατηγικών αντικατάστασης ινσουλίνης.
IND Ready Packet – Η έρευνα μπορεί να διεξαχθεί σύμφωνα με τις αρχές της ΟΕΠ.
Βελτιστοποιημένο μοντέλο T1D σε ποντίκια NOD
Μοντέλο T1D ποντικού C57BL/6 που προκαλείται από στρεπτοζοτοκίνη (STZ).
• Έλεγχος αποτελεσματικότητας ανοσοτροποποιητών (αντι-CD3, αντιθυμοκυτταρική σφαιρίνη, CTLA-4-Ig), προστατευτικών β-κυττάρων και παρασκευασμάτων ινσουλίνης
• Επικύρωση στόχος των μονοπατιών του αυτοάνοσου διαβήτη
• Ανακάλυψη βιοδεικτών (γλυκόζη, HbA1c, αυτοαντισώματα)
• Μελέτες Μηχανισμού Δράσης (MOA).
• Φαρμακολογικές μελέτες για την υποστήριξη IND
έκταση |
Επαγόμενο μοντέλο NOD T1D |
STZ επαγωγικό μοντέλο C57BL/6 T1D |
Είδος / Στέλεχος |
Ποντίκια NOD (θηλυκά) |
Ποντίκι C57BL/6 |
μέθοδος επαγωγής |
Αυθόρμητη αυτοανοσία με προαιρετική ανοσορύθμιση (π.χ. αναστολή σημείου ελέγχου) για την επιτάχυνση της παθογένεσης |
Πολλαπλές χαμηλής δόσης STZ (π.χ. 50 mg/kg × 5 ημέρες) ή μία εφάπαξ υψηλής δόσης STZ |
χρόνος μελέτης |
4–20 εβδομάδες (ανάλογα με την επιτάχυνση έναρξης) |
2-4 εβδομάδες |
κρίσιμο τελικό σημείο |
Σωματικό βάρος, γλυκόζη αίματος, HbA1c, επίπτωση διαβήτη, ιστοπαθολογία νησιδίων (βαθμολογία ινσουλίτιδας), προαιρετικά: χρώση ινσουλίνης, ανάλυση φαινοτύπου Τ κυττάρων |
Βάρος, σάκχαρο αίματος, HbA1c, παθολογία νησίδων (περιοχή β κυττάρων, αριθμός νησίδων) |
πακέτο |
Ακατέργαστα δεδομένα, αναφορές αναλύσεων, καμπύλες γλυκόζης αίματος, ιστολογικές τομές, βιοπληροφορική (προαιρετικά) | |
Ε: Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των μοντέλων T1D που προκαλούνται από NOD και STZ;
Απάντηση: Το μοντέλο NOD είναι ένα αυθόρμητο αυτοάνοσο μοντέλο που μοιάζει πολύ με την παθογένεση της ανθρώπινης T1D, με καταστροφή β-κυττάρων που προκαλείται από Τ κύτταρα, αλλά ο χρόνος έναρξης είναι διαφορετικός. Το μοντέλο STZ χρησιμοποιεί χημικές τοξίνες για την ταχεία και αναπαραγώγιμη πρόκληση θανάτου των β-κυττάρων, επιταχύνοντας έτσι τον χρόνο μελέτης, αν και στερείται ανέπαφου αυτοάνοσου συστατικού.
Ε: Ποιο μοντέλο είναι καταλληλότερο για τη δοκιμή ανοσοτροποποιητικών θεραπειών;
Α: Το μοντέλο NOD προτιμάται για την αξιολόγηση παρεμβάσεων που βασίζονται στο ανοσοποιητικό (αντι-CD3, ρυθμιστικές θεραπείες Τ κυττάρων) επειδή ανακεφαλαιώνει την αυτοάνοση παθογένεση. Το μοντέλο STZ είναι πιο κατάλληλο για τη δοκιμή προστατευτικών βήτα κυττάρων ή παραγόντων ινσουλίνης.
Ε: Μπορούν αυτά τα μοντέλα να χρησιμοποιηθούν για μελέτες υποστήριξης IND;
Απάντηση: Ναι. Οι μελέτες μπορούν να διεξαχθούν σύμφωνα με τις αρχές της ΟΕΠ για ρυθμιστικές υποβολές (FDA, EMA).
Ε: Προσφέρετε προσαρμοσμένα πρωτόκολλα μελέτης (π.χ. διαφορετικά δοσολογικά σχήματα STZ, σε συνδυασμό με ανοσορύθμιση);
Απάντηση: Φυσικά. Η επιστημονική μας ομάδα προσαρμόζει πρωτόκολλα εισαγωγής, σχέδια θεραπείας και αναλύσεις τελικού σημείου για το συγκεκριμένο υποψήφιο φάρμακο.
